وقتي تو نيستي باران تمام اشكهاي دلتنگ را همنوا با خويش جاري ميكند و بغضها را ميشكند.

وقتي تو نيستي باران را نميخواهم حتي اگر زيباترين و زلالترين باشد، تو بايد بيايي تا باران به اصالت خويش بازگردد.

تو بايد باشي تا باران به مژ‍ده آسماني بدل شود و اميد را زمزمه كند.

تو بايد باشي كه در ميان باران،‌ چشمان مهربانت را به هر سو بدوزي و رنگين كمان شادي را در ميان باران رحمت پروردگارت پديدار سازي.

تو بايد باشي تا باران تمام وسعت خاك را سيراب كند و گرنه دور از تو هيچ سيلابي تشنگي هاي زمين را اقامه نخواهد كرد.

... بيا و با خودت باران بیاور