
بودن
گر بدین سان زیست باید پست
من چه بی شرمم اگر فانوس عمرم را به رسوائی نیاویزم
بر بلند کاج خشک کوچه بن بست
گر بدین سان زیست باید پاک من
چه ناپاکم اگر ننشانم از ایمان خود، چون
کوه!
یادگاری جاودانه بر تراز بی بقای خاک!
الهی العفو
الهی العفو
الهی العفو ...
+ نوشته شده در شنبه شانزدهم اردیبهشت ۱۳۹۱ ساعت 21:49 توسط همسفر
|
روح بزرگت را، در این چند روز دنیایی ناگزیر در ظرف کوچک جسمت گنجانیده اند...