سلام بر مهدی صاحب الزمان(عج الله تعالی ظهوره) ومنتظرانش

 

 
دوباره جمعه گذشت و قنوتِ گريان ماند
دوباره گيسوي نجواي ما پريشان ماند

دوباره زمزمه ي كاسه هاي خالي ما
پس از نيامدنت گوشه ي خيابان ماند


 


 
 
از خواب که بیدار می شوی یک نگاه به بیرون می اندازی،

انگار امروز فرقی با روزهای دیگر دارد.

آسمان، پرندگان، درختان و در کل، زمین و زمان،

 یک حال و هوای دیگری دارند.
این توصیف صبح جمعه است که لبریز است

 از امید و احساس شوق وصال و پایان انتظار.

 و اما غروب جمعه…همان لحظه ای است که...

احساس می کنی همه ی کائنات و موجودات دلشان گرفته است،

دل گرفته و غمگین آن منجی ای هستند که...

 “المعز الولیا ومذلّ الاعداء” است،

همان مولایی که “السبب المتصل بین الارض و السماء” است،

همان امامی که “الطالب بدم المقتول بکربلاء” است،

 همان ” المضطر الذی یجاب اذا دعی” است.

 همان مهدی ای که به یاد ماست و ما به یادش نیستیم…

آیا رواست دل آن امامی را از خودمان برنجانیم...

که همیشه به یاد ماست و آیا رسم دوستی و دلدادگی است که...

 خاطر آن کسی را آزرده کنیم که همواره به فکر ماست؟

اللهم عجل لولیک الفرج و امنن علینا برضاه اللهم صل علی محمد و آل محمد