ما هنوز اندر خم یک کوچه ایم

با حضرت دوست (جل ذکره) است.

ماه رجب، رشته پیوند از پا فتادگان طریق دوست با اوست.

اهل مراقبه سالی را به انتظار فرا رسیدن آن،

روز شماری می کنند تاشب هایش را با خداوند خود خلوت کنند

 و راز دل با او بگویند و چه زیباست حال  وارستگانی که

 دل از تمام تعلقات و وابستگی ها کنده اند و تمام همت

 خویش معطوف صاحبدل کرده اند ودراین ماه ندا برداشته اند:

فقد انقطعت الیک همتی و انصرفت نَحوکَ رغبتی فانت لاغَیرک
مرادی و لک لا لسواک سهری و سُهادی.

توجهم از همه بریده و تنها به تو پیوسته است

 و میل و رغبتم فقط به سوی تو منصرف شده است،

 پس تویی مقصودم نه غیر تو و تنها برای

توست شب بیداری و کم خوابی ام.

گل عذاری ز گلستان جهان ما را بس
زین چمن سایه آن سرو روان ما را بس

یار با ماست چه حاجت که زیادت طلبیم
دولت صحبت آن مونس جان ما را بس

نیست آرام جز از وصل تو در سر هوسی
ین تجارت ز متاع دو جهان ما را بس 

پس بیاییم و با مناجاتیان و دلدادگان حضرت

 دوست در این ماه هم نوا شویم

باشد که ما را هم از لذت های شبانه آنان نصیبی دهند
و از شربت وصل جرعه ای نوشانند؛ زیرا:

ما آزموده ایم در این شهر بخت خویش
باید برون کشید از این ورطه رَخت خویش